شرح مختصر طرح
این پژوهش یک مطالعه توصیفی–تحلیلی و مقطعی است که با هدف تعیین استرس شغلی و رابطه آن با سلامت روان در شاغلین سنگ آهن مرکزی بافق در سال ۱۳۹۱ انجام شده است. جامعه آماری شامل ۳۳۱ نفر (۶۵/۳٪ کارگر و ۳۴/۷٪ کارمند) بود. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه استرس شغلی و پرسشنامه سلامت روان بود. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS و آزمون‌های آماری توصیفی و استنباطی (تحلیل واریانس، ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون) تحلیل شدند. نتایج نشان داد میانگین استرس شغلی ۲۲/۱۵±۱۶/۲۹ و میانگین سلامت روان ۷۹/۲۳±۱۱/۵۶ در کل نمونه بود. همچنین بین استرس شغلی و سلامت روان رابطه معکوس و معنادار وجود داشت (p<0.05)؛ به این معنا که با افزایش استرس شغلی، سلامت روان کاهش می‌یابد. از میان متغیرهای دموگرافیک، تنها سابقه کار و نوبت شیفت کاری با استرس شغلی و سلامت روان رابطه معنادار داشتند.
دستاوردها
- تعیین میانگین استرس شغلی در کارمندان و کارگران
- تعیین میانگین سلامت روان در کارمندان و کارگران
- شناسایی رابطه معکوس و معنادار بین استرس شغلی و سلامت روان در کارمندان (r=-۰/۶۸) و کارگران (r=-۰/۵۱)
- تعیین توان پیش‌بینی سلامت روان از روی متغیر استرس شغلی در هر دو گروه کارمند و کارگر
- تعیین عدم تفاوت معنادار میانگین سلامت روان و استرس شغلی بر حسب سن، جنس، وضعیت تأهل، تحصیلات، درآمد و وضعیت مسکن
- تعیین تفاوت معنادار میانگین سلامت روان بر حسب نوبت شیفت کاری (بالاترین سلامت روان در شیفت صبح و پایین‌ترین در شیفت صبح و عصر)
- تعیین تفاوت معنادار میانگین استرس شغلی بر حسب سابقه کار (کمترین استرس در سابقه کمتر از ۵ سال)
- تعیین عدم تفاوت معنادار استرس شغلی بر حسب نوبت شیفت کاری در دو گروه کارمند و کارگر